و در پاسخ كسانى كه از سر خيرخواهى و دلسوزى حضرت ( ع ) را از رفتن به كربلا منع مىكردند فرمود : « رِضَى اللّهِ رضانا اهْلَ البيت ( ع ) » « 1 » ؛ رضايت خدا و خشنودى او ، خشنودى و رضايت ما اهل بيت ( ع ) است . يكى درد و يكى درمان پسندد * يكى وصل و يكى هجران پسندد من از درمان و درد و وصل و هجران * پسندم آنچه را جانان پسندد نتيجه چنين معرفت و ايمان نسبت به خداى متعال اين است كه امام حسين ( ع ) مطيع محض اوامر و نواهى خداست . و هيچ مصلحتى بالاتر از خواست و رضايت او نيست . به همين جهت به كسانىكه به خيال خود در حق آن حضرت ( ع ) مصلحت‌انديشى مىكردند و او را از قيام بر ضد يزيد منع مىنمودند فرمود : من جدّم رسول خدا ( ص ) را در عالم رؤيا ديدم ، به من فرمود : « انّ اللّهَ شاءَ انْ يَراكَ قَتيلا و انَّ اللّهَ شاء انْ يَراهُنَ سَبايا » « 2 » ؛ خدا مىخواهد تو را كشته ببيند و خدا مىخواهد آنان را ( اهل بيت ( ع ) ) را اسير ببيند . معناى اين جمله اين است كه خدا چنين مىخواهد ( تشريعاً ) ؛ يعنى رضاى حق در اين كار است ، و مصلحت و كمال فرد و بشريت همواره در كسب رضاى خدا است . بنابراين امام حسين ( ع ) عاشق و دل سپرده حضرت احديّت است و جز رضاى او چيزى نمىپسندد . نتيجه و مظاهر چنين ايمانى عبارت است از : « توكّل » ، « تسليم » ، « شوق » ، « اخلاق » ، « اطمينان نفس » ، « رضا » و مبارزه با آنچه از نظر خداى سبحان به رسميت شناخته نشده و منكر است . بدون ترديد اين بينش و گرايش در حضرت ( ع ) يكى از عوامل مؤثر در پيدايش و برآيند بزرگ قيام عاشورا بوده است . در اينجا برخى از مظاهر ايمان و اعتقاد امام حسين ( ع ) را با توجه به گفتار و كردار او متذكر مىشويم .

--> ( 1 ) - كشف الغمه ، ج 2 ، ص 239 ؛ مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 113 . ( 2 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 364 ؛ مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 195 .